VI Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu
18-28 sierpnia 2006
- Wystawa Grzegorza Szymczyka
- Monsieur et Madame O
- Teatr Moveo
- Teatr Formy
- Black Sky White
- Tanya Khabarova - solo - Derevo
- Teatr Novogo Fronta
- Teatr Licedei
Wystawa prac Grzegorza Szymczyka "Circus Nemo"
18 sierpnia 2006, piątek, godz. 19.00
Malarz i aktor związany od początku z działalnością Grupy Plastyczno-Teatralnej "Pławna 9". Od 2002 roku aktor wrocławskiego "Teatru Formy"
Oprócz wystaw indywidualnych, bierze udział w plenerach i happeningach w kraju i za granicą.
Żyjemy w cyrkowych czasach, przemykamy obok siebie z mocno zaciśniętymi oczami nic nie widząc i nie słysząc - jak w hipnotycznym śnie. A przecież wystarczy tylko wytężyć zmysły, aby usłyszeć i zobaczyć. Bo tuż obok... wiatr z furkotem rozsuwa wejście do wielkiego kolorowego namiotu, poprzez odgłos werbla, przebija się głuchy pomruk tygrysa.
Grubas klaun wywołujący salwy śmiechu publiczności, gra na nosie człowiekowi na wysokich szczudłach. Za chwilę cyrkowy siłacz da pokaz nadludzkiej siły wyrywając łańcuchy, dźwigając ogromne ciężary.
Przez to wszystko przebija się ryk silnika nisko przelatującego samolotu.
Pełna napięcia cisza, okrzyki zachwytu, głośny śmiech - czy to teatr w cyrku, czy też cyrk w teatrze- to nie ważne, najważniejsi jesteśmy my- a więc - przedstawienie musi trwać.↑
Monsieur et Madame O
18 sierpnia 2006, piątek, godz. 19.00
Założony w roku 1998 teatr Compagnie de Monsieur et Madame O jest organizacją non profit. Jego głównym celem jest promowanie i rozpowszechnianie sztuki mimu poprzez produkcję spektakli, tournee, nauczanie praktyczne i teoretyczne. Dyrektorami artystycznymi teatru są Violaine Planet i Laureat Clairet. Oboje pociąga teatr wizualny, cielesny, poetycki teatr na granicy mimu, tańca i cyrku. Nie wyrzekając się tego, co wynieśli ze szkoły Marcela Marceau, czerpiąc z bogatych doświadczeń artystycznych znajdują własne środki wyrazu dramatycznego i techniki nauczania.
Pierre i Jeanne
Pierre i Jeanne marzą o miłości. Jednak ich życie miłosne, składające się głównie z nieudanych randek i spotkań prowadzących donikąd, pogrąża oboje w ich własnych samotnych przepaściach. Momentami śmieszna, momentami cyniczna historia intymna opowiada o niewiarygodnych, erotycznych i zmysłowych przygodach mężczyzny i kobiety błąkających się w poszukiwaniu bratniej duszy.
Violaine Clarnet - autorka i reżyser
Po czterech latach spędzonych w Ecole nationale du Cirque Annie Fratellini, rozpoczęła naukę w Ecole Internationale de Mimodrame de Paris Marcel Marceau. Ukończywszy ją w roku 1995, przystąpiła do La Compagnie de Mimodrame Marcela Marceau, biorąc udział w spektaklu An Evening In Eden (Wieczór w Edenie), w jego reżyserii. Jednocześnie organizowała i przygotowywała choreografię do różnego rodzaju spektakli we Francji i Japonii, występując także w reklamach i filmach krótkometrażowych. Obecnie prowadzi również zajęcia artystyczne dla młodzieży i dorosłych we Francji i Niemczech.
Laureat Clairet - reżyser i aktor
Po zdobyciu licencjatu i dyplomu uniwersyteckiego, ukończył w roku 1992 Ecole Internationale de Mimodrame de Paris Marcel Marceau. Pracował jako aktor, mim, akrobata i tancerz w najróżniejszych produkcjach na całym świecie (Korea Południowa, Japonia, Chiny, Europa), występując również w wielu filmach dokumentalnych, reklamach i wideoklipach. Ponadto stworzył szereg różnych mimodramów ("Interpido", "The Crow Dance", "Maitre Clown sur un piano perchie?") W roku 1998 wspólnie z Violaine Clanet założyli teatr "La Compagnie de MonsieuretMadame O" Pracował z Marcelem Marceau jako jego asystent podczas tournee po Stanach Zjednoczonych, uczy również samodzielnie sztuki mimu we Francji, Niemczech i we Włoszech.
AnLo Piquet - aktorka
AnLo Piquet ma doświadczenie w aktorstwie dramatycznym, na które składają się występy w przedstawieniach "La Poursuite du Vent", "L'Oracle d'Habaquq", "Tohu-Bohu" - prezentowanych we Francji, Szwajcarii, Belgii, Niemczech, Kanadzie i na Węgrzech. Jej warsztat sceniczny obejmuje również klaunadę, śpiew, muzykę oraz różne formy tańca. W roku 2004 ukończyła Internationale de Mimodrame de Paris Marcel Marceau. AnLo pracowała także w radio, telewizji, dubbingu oraz jako modelka. Prowadzi również warsztaty z teatru gestu, pisze i reżyseruje własne sztuki. W roku 2005 przyłączyła się do "La Compagnie de Monsieur et Madame O" występując z nim na Ukrainie, w Izraelu, Hiszpanii, we Włoszech i w Turcji.
Teatr Moveo z Hiszpanii
20 sierpnia 2006, niedziela, godz. 19.00
Reprezentujący Hiszpanie międzynarodowy zespól MOVEO TEATRO z siedzibą w Barcelonie założony został przez trzech byłych członków słynnego teatru "Théâtre de l'Ange Fou" (Teatru Szalonego Anioła) Sophie Kasser, Stéphane Levy i Olivier Decriaud. Cała trójka studiowała i pracowała razem wiele lat, występując w Anglii, Szkocji, we Włoszech, w Belgii, Francji, Izraelu i w Hiszpanii. Głównym celem, jaki stawia sobie zespół jest tworzenie przedstawień, w których zasadniczym środkiem wyrazu jest ludzkie ciało. Wychodząc od tego, podstawowego instrumentu ich poetyckich przedstawień, zespół posiłkuje się również tekstem muzyką i scenografią.
Marelle
Moveo Teatro przedstawia "Marelle", opowieść o miłości, nadziei i kłamstwach. Historię kobiety na krawędzi, historię ostatniej nocy poprzedzającej decyzji, która zmieni całe jej życie. Trójka dzieci, troje przyjaciół - i pakt, który zawierają... Ile ich będzie kosztować próba utrzymania go... Kobieta, która nie chce się przestać się bawić... Podczas gdy ona serfuje po powierzchni świata, fale stają się coraz bardziej niebezpieczne...
"Marelle" jest opowieścią wymyśloną przez zespół, opowieścią, która powstała jako rezultat poszukiwania form ruchowych zdolnych wyrazić jej temat: strach i pragnienie, pamięć i niezrozumienie. Jest suitą złożoną ze scen i obrazów odzwierciedlających sny, marzenia i wspomnienia kobiety zawieszonej pomiędzy ziemią a niebem. W opowieści tej w pewnych momentach zespół posługuje się również kolażem francuskich i angielskich tekstów. Zespół opowiada tę piękną historię żonglując pomiędzy tragizmem, absurdem i komizmem, z których składają się na nasze ludzkie dramaty.
"Marelle" była pokazywana w teatrze La Bobila w Barcelonie w roku 2005 w ramach przeglądu Mostra d'Arts gestuals i del Moviment in Esparreguera, na Festiwalu w Poble Nou w Barcelonie oraz Walencji i Gironie w roku 2006.
Scenariusz, reżyseria, występują: Sophie Kasser, Stéphane Levy i Olivier Decriaud
Teatr Formy
20 sierpnia 2006, niedziela, godz. 21.00
Teatr Formy - istnieje od 1996, wcześniej pod nazwą Współczesny Teatr Pantomimy, założony i prowadzony przez Józefa Markockiego, który wyrósł z Wrocławskiego Teatru Pantomimy, szkoły i tradycji polskiego mimu zbiorowego, jaką stworzył Mistrz Henryk Tomaszewski. Zespół łącząc w swych spektaklach elementy pantomimy, tańca klasycznego i współczesnego, a także techniki właściwe dla teatru dramatycznego, wypracował swój indywidualny styl i własne środki wyrazu artystycznego.
Zespół ma w swoim repertuarze kilka spektakli: Alternacje przestrzeni (1996), Uroczysko (1998), Misterium Chleba i Kamienia (1999), Homo Sensibilis (1999), Walka Postu z Karnawałem (2000), Only you (2001), Babel (2001), Głód (2002), Ulica krokodyli (2003), Kreisau 412 (2005)
Twórcy teatru Formy wierzą, że egalitaryzm wpisany w sztukę pantomimy pozwala im przekraczać granice kulturowe i językowe.
Only You
Akcja tej sztuki rozpoczyna się na początku lat trzydziestych w Polsce i dzieje się bez mała na przestrzeni lat 60. Niektóre z pośród ukazanych w tej historii zdarzeń...to zamglony sen, który powrócił do mnie z dzieciństwa. To opowieść o miłości trudnej, czasem absurdalnej, ale możliwej...
"Spektakl ten dedykuję mojemu Ojcu." - Józef Markocki
Józef Markocki
Dyrektor artystyczny Teatru Formy, aktor, pedagog, reżyser, absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej na wydziale aktorskim. Ukończył Państwową Szkołę Muzyczną. Pracował we Wrocławskim Teatrze Pantomimy Henryka Tomaszewskiego. Wykładowca z zakresu Pantomimy i Maski w Wyższej Szkole Teatralnej na wydziale lalkarskim oraz na wydziale Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego. W roku 2002 r. otrzymał Złotą Iglicę - nagrodę przyznawanej przez wrocławską, publiczność. Założyciel i aktor Współczesnego Teatru Pantomimy, obecnie Teatru Formy. Wykładowca z zakresu Art Corporel przy Instytut Für Kulturell Infrastruktur Sachsen Görlitz oraz Technische Universität Dresden. Prowadzi staże i warsztaty pantomimiczne w kraju i za granicą.
reżyseria, scenografia i opracowanie muzyczne
Józef Markocki
reżyseria, scenografia i opracowanie muzyczne
Józef Markocki
obsada
Ewelina Ciszewska, Józef Markocki , Grzegorz Szymczyk
scenografia
Ewelina Ciszewska
projekt i wykonanie lalki
Bronisław Trytko
muzyka
"Cztery pory roku" A. Vivaldi
Black Sky White - Rosja
22 sierpnia 2006, wtorek, godz. 19.00
Trzon teatru Black Sky White stanowią Dimitri Ariupin oraz Marcella Soltan, którzy stworzyli i nadal tworzą specjalną technikę gry sytuującą się pomiędzy realizmem a iluzją. Ich przedstawienia są bliższe marzeniom sennych niż zdarzeniom z prawdziwego życia. Przedstawienia reżyserowane przez Dimitria Ariupina mają w sobie zawsze coś magicznego: grafika komputerowa odtwarzająca ruchy ciała aktora, podkład muzyczny łączący style od muzyki elektronicznej do kabaretu i motywów etnicznej oraz oszałamiające oświetlenie tworzą efekt czegoś nierealnego - świat wielkiej iluzji, a jednocześnie świat, który odczuwamy jako bardzo bliski i prawdziwy. Trudno określić gatunek widowisk tego teatru, być może styl zespołu najbliższy jest nowoczesnej choreografii w jej najbardziej nonkonformistycznej formie. Ich przedstawienia trwają zazwyczaj około godziny. Nie opowiadają żadnej historii, nie ujawniają żadnej akcji, nie dzieją się w żadnym wyraźnie określonym miejscu i czasie. Odzwierciedlają raczej rzeczywistość poprzez widzenia senne, które powstają na granicy tego, co realne i nierealne i które wchodzą w interakcję z widzem poprzez jego własną intuicję lub nieświadome odczuwanie.
Tak jak w "lustrze absolutnym" każdy człowiek może ujrzeć w ich przedstawieniu swój własny wewnętrzny świat oraz swoje własne przeznaczenie.
Teatr Black Sky White jest chyba najbardziej adekwatnym ucieleśnieniem koncepcji "teatru okrucieństwa" Antonina Artauda, ale jest równie okrutny jak okrutne może być tylko lustro.
Zabawki Bertranda
Żaden tekst nie stoi za tym przedstawieniem może poza najkrótszym zdaniem:
"Ten świat nie jest tym, czym się wydaje"
O czym więc jest to przedstawienie?
Jeśli to sen, nigdy się z niego nie obudzisz.
Jeśli to rzeczywistość, to gdzie są drzwi prowadzące poza ten świat?
Ziemia jest wystarczająco duża by uniknąć niebezpieczeństwa, przed którym uciekasz,
ale wszystko się zmienia po spotkaniu z sierżantem Bertrandem.
Wszechświat maleje do takich rozmiarów, że patrząc przed siebie nie widzisz nic poza własnymi plecami.
I jak gdyby dla zrównoważenia tego niebywałego kurczenia się świata zewnętrznego, świat wewnętrzny z przytulnego nocnego kina wyświetlającego miłe sny zmienia się w niemożliwy do opanowania chaos.
Świat rozpada się nieodwracalnie na dwie części, nad którymi nie masz władzy, dla których jesteś tylko granicą uniemożliwiającą im połączenie się w jedno. Czy to prawda, że nigdy wcześniej nie spotkałeś, Bertranda? A kto zsyłał ci sny? Kto wydobył na powierzchnię twojej świadomości myśli, których samo wspomnienie budzi strach, niesmak i obrzydzenie. Przecież twoja dusza wyczuwająca pustkę pod powierzchnią wszystkiego nie zmieniła się, zawsze taka była.
Scenariusz, reżyseria Dimitri Ariupin
Muzyka: Alexander Kopeikin, Biota, Art Zoyd, Alfred 23 Harth, Coil
Występują: Marcella Soltan, Dimitri Aryupin jun, Andrej Olejnikov.
Tanya Khabarova - Derevo - Rosja / Niemcy
24 czwartek 2006, niedziela, godz. 21.00
Tanya Khabarova urodzona w obwodzie Leningradzkim studiowała muzykę w konserwatorium w Vyborgu w klasie skrzypiec, ale szybko zdała sobie sprawę, że bycie nauczycielką muzyki nie jest jej powołaniem. W roku 1987 rozpoczęła studia w eksperymentalnej klasie artystycznej Antona Adasińskiyego w Sanki Petersburskim Pałacu Młodzieży, a już rok później została współzałożycielką prowadzonego później przez niego Teatru Derevo Grając we wszystkich przedstawieniach Dereva, Tanya Khabarova występowała w Austrii, Anglii, Brazylii, Chinach, Czechach, Finlandii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Izraelu, Korei, Meksyku, Niemczech, Polsce, Portugalii, Rosji, Szkocji, Stanach Zjednoczonych, Słowenii, Szwajcarii, Szwecji, Węgrzech, Włoszech. Tanya Khabarova planuje dalsze poszukiwania artystyczne w obrębie projektu "Ikonograficznego i mitycznego teatru jako rytuału"
Reflection
Przypowieść inspirowana symbolicznymi obrazami stworzenia świata
Gdzieś pomiędzy światłem a ciemnością istnieje sekretna przestrzeń, znana tylko Stwórcy...
Gdzie już pierwsze poruszenia życia rodzą pasję przekraczania wszystkich poziomów ludzkiego istnienia...
Gdzie iluzje zmieniają się w znaczenia, zwykłe jabłko jest wypełnione bólem i słodyczą, gdzie mieszkają wszystkie stworzenia, których dusze nie zaznają ukojenia...
Gdzie walka burzy harmonijną równowagę świata i zmienia ją w trudny do rozplątania węzeł, który ostatecznie rozpryskuje się w miliardy oddzielnych cząstek a krzyki wypędzonych zamierają zduszone jarzmem bezdechu...
Gdzie nie ma ucieczki z pustki ułomności, a wewnętrzny ptak snów nie zrywa się do lotu...
Ale gdzie w genialnej prostocie natury panuje niezrównany spokój i radość, gdzie aspiracje całej ludzkości wyraża jedna i tylko jedna pieśń - tajemna pieśń Miłości.
Jedna z najoryginalniejszych artystek rosyjskich, współzałożyciela Dereva, Tanya Khabarova przenosi swoją rzetelną eksperymentalną pracę na scenę.
"To przedstawienie dedykuję niebu i moim nauczycielom" - Tanya Khabarova↑
Teatr Novogo Fronta - Czechy
26 sierpnia 2006, sobota, godz. 21.00
Czeski Teatr Novogo Fronta został założony w Rosji, w Sankt Petersburgu w roku1993. Zaczynał od eksperymentów badających relacje między ciałem aktora- jedynym materiałem i zarazem narzędziem, jakim dysponuje- a przestrzenią artystycznego działania. Inaurgracyjne przedstawienie "Vremja Durak" (Czas głupca, '94) było pokazywane w czasie ich pierwszego europejskiego tournée, tematem spektaklu był lęk przed tym, co może Rosji przynieść przyszłość. Po tym tournée, Teatr Novogo Fronta osiedlił się w czeskiej Pradze. W zespole w różnych okresach występowali artyści z Czech, Japonii, Rosji, Kanady, Włoch, Słowacji, Niemiec, Francji, Togo i Polski. Teatr Novogo Fronta ma w swoim dorobku jedenaście przedstawień, z czego pięć znajduje się w aktualnym repertuarze:"Glazami Volka" (Oczami wilka, '95), "Fabrika Liudi" (Fabryka ludzi, '96) a także "Svincovij Tuman" ( Ołowiana mgła, '97) "Who Is Looking Here" (Kto tu zagląda '95) "The Primary symptoms of Name Loss" (Podstawowe symptomy utraty imienia '99) "Vagabond Adam Kadmon" (2000), "Petrouchka"(2002), "Dias de Las Noches" (Dni nocy 2003), "Phantomysteria"(2004), "Hamlet or Not to Be" (2005), "Dybbuk" (2006)
Twórczość Teatru Novogo Fronta jest imponująco różnorodna pod każdym względem -od przedstawień kameralnych po rozbudowane inscenizacje,- od prezentacji plenerowych i improwizowanego teatru ulicznego po precyzyjnie wyreżyserowane sztuki prezentowane na klasycznych scenach teatralnych. Ich przedstawienia oscylują pomiędzy sztuką cyrkową a tańcem wspólczesnym, wpisując się tym samym w to, co nazywamy phisical theatre. Krytycy opisują ich pracę jako " gorzki groteskowy taniec", porównując niektóre ich działania ruchowe do japońskiego teatru tańca butoh. Przedstawienia Teatru Novogo Fronta są zbudowane z obrazów, których sens waha się pomiędzy mistycyzmem a myśleniem abstrakcyjnym. Napięcie dramatyczne często wywołane jest śmiesznością ludzkiej tragedii.
Od chwili powstania Teatr Novogo Fronta zagrał dziesiątki spektakli w Czechach, Niemczech, Polsce, Szwajcarii,Holandii,Belgii,Francji, Austrii, Rosji na Węgrzech, Słowacji, w Słowenii i Anglii, gościł na festiwalach w Szkocji, na Węgrzech, w Bośni, na Łotwie i w Danii.
Dybbuk
Jest toswobodna impresja na temat wywiedzionego z tradycji żydowskiej dramatu "Dybuk" Szymona Anskiego. Dybuk to duch zmarłego wstępujący w ciało osoby żyjącej, która od tego momentu staje się jego medium.
"Północ. O tej godzinie człowiek powinien być gotów zejść w najgłębsze głębie swojego jestestwa. A jeśli zejdzie dostatecznie szybko, jeśli zejdzie dostatecznie głęboko, zobaczy ruiny Świątyni Jerozolimskiej wołające do Boga i modlące się za umarłych."
Ellie Wiesel
Reżyseria: Teatr Novogo Fronta
Występuje: Irina Andreeva
Teatr Licedei - Rosja
28 sierpnia 2006, poniedziałek, godz. 21.00
"Licedei" jest pierwszym i jedynym w Rosji klaunowsko-mimicznym teatrem, który pozostaje w kręgu klaunady jako gatunku. Zespół został założony w roku1968 w Leningradzie przez Slavę Polunina. Niektórzy jego współzałożyciele nadal pracują w "Licedei". Wielką zasługą weteranów grupy Licedei jest zrozumienie w odpowiedniej chwili, że zespół potrzebuje zastrzyku świeżej krwi. W tej chwili trzon grupy stanowią absolwenci warsztatów z 1984r. W ciągu ostatnich dziesięciu lat teatr występował nie tylko w Rosji i krajach dawnego ZSRR ale również w Stanach Zjednoczonych, Kolumbii, Brazylii, Hong-Kongu, Chinach, Wietnamie, Niemczech, Francji, Hiszpanii, Anglii, Holandii, Danii, Austrii, Japonii, Nowej Zelandii, na Kubie i Węgrzech, Szwajcarii, Czechach, Polsce, Bułgarii, Finlandii, Izraelu, Kanadzie i Luksemburgu.
Wyjątkowość milczącej klaunady, jaką uprawia "Licedei" leży w jej uniwersalności: jest zrozumiała zarówno dla dorosłych jak i dla dzieci. Nie jest podobna do cyrku w potocznym rozumieniu, sytuuje się na granicy tradycyjnej klaunady, teatru rewiowego i tragifarsy. Krytycy nazywają ją klaunadą poetycką. Nie ma słów - zamiast nich plastyka ruchu i wyrazista mimika, muzyka i ekspresja ciała. Śmiech i łzy, radość i smutek teatru "Licedei" przemawiają do każdego, w każdym miejscu na ziemi. "Licedei" jest dziś jednym z najlepszych na świecie teatrów klaunady.
Pokatucha
"Pokatuha" to program składający się z najlepszych fragmentów spektakli z różnych okresów.
Aktorzy, a zarazem klauni i mimowie- są tu współczesnymi błaznami.
Jest ich dwanaścioro na scenie, żeby nam podarować chwilę śmiechu, szaleństwa, uniesienia...
Ci, którzy pamiętają Licedei sprzed 12 lat, odnajdą z przyjemnością w "Pokatuha" kultowe, słynne numery Victora, Anvara, Roberta i Anny - ale ucieszą ich na pewno też te przyniesione przez młodych członków grupy, których siłą jest młodzieńcza twórcza wyobraźnia.
Reżyseria: Teatr Licedei
