V Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu 2005
19-28 sierpnia 2005
- Teatr Vertical
- Teatr Mimo Magique
- Gregg Goldston
- Teatr Akt
- Teatr Formy
- Teatr Licedei
- Teatr Dos A Deux
- Teatr Derevo
Teatr Vertical
Siedem grzechów głównych
Niezwykłe, groteskowe przedstawienie pantomimicznego teatru burleski inspirowane commedią dell'arte.
Składa się z siedmiu farsowych scenek i jednej komicznej historii miłosnej.
Przedstawienie łączy muzykę i ruch, odwołując się do tradycji teatralnej, której korzenie sięgają XVIII wieku.
Pantomimiczne komedie ,które Państwo zobaczą, czerpią inspirację z włoskich wzorów. Posługując się ostrą karykaturą, dają satyryczny obraz społeczeństwa tamtego czasu.
W " Siedmiu grzechach głównych" tak jak i w "Zakochanej Kolombinie" oglądamy życie odbite w krzywym zwierciadle: pieniądze i władza są tematem farsowych scenek pełnych śmiałych gestów, zuchwałej drwiny, sprytnych intryg, i przebiegłych podstępów. W obu częściach przedstawienia występują te same postaci.
Część I Część II
Pantalone - Omar Robles - Pantalone
Służąca I - Alicia Trueba - Colombina
Służący I - Maxime Nourissat - Pierrot
Służąca II - Elodie Mautret - Esmeraldina
Służący II - Luca Lombardi - Kapitan Matamordos
Teatr Mimo Magique
Nowe gatunki i środki wyrazu artystycznego wyłaniają się z wzajemnego przenikania się różnych wpływów kulturowych. Artyści z różnych dziedzin sztuki wzajemnie oddziaływują na siebie. Tancerze inspirują reżysera, artysta cyrkowy inspiruje choreografa, muzyka świata jest słuchana przez wszystkich.
Teatr Mimo Magique, pomimo silnego zakorzenienia w klasycznej tradycji Marcela Marceau-wszyscy trzej Aleksander Neander, Wolfram von Bodeccker i ja z nim pracowaliśmy- w widoczny sposób odpowiada na wyzwanie nowych nurtów artystycznych. Łącząc mimodram z "teatrem przedmiotu"("théâtre d`objet") i "teatrem obrazu", wypracowaliśmy naszą własną specyficzną formę teatralną.
Korzystaliśmy również z naszych różnorodnych doświadczeń muzycznych, które nieraz były nam drogowskazem w naszym poszukiwaniu i pomagały nadawać kształt naszym fantazjom.
"Out of the blue" jest więc rezultatem długiego poszukiwania form, które są najwłaściwszym wyrazem naszych osobowości.
Out Of The Blue
Samolot rozbija się na jałowej ziemi... Szczęśliwy, że przeżył, muzyk - wirtuoz kontrabasu otwiera cudem nieuszkodzony futerał, by znów połączyć się z ukochanym instrumentem- i staje twarzą w twarz z pasażerem na gapę, który się w futerale ukrył. Gdzie w takim razie podział się kontrabas?
Zaczynają się desperackie, tragikomiczne poszukiwania, często przekraczające granice pomiędzy tym, co realne a tym, co jest już grą wyobraźni.
Dwaj mimowie Alexander Neander i Wolfram von Bodecker zabierają nas w żywo, z temperamentem przedstawioną podróż przez nieustanne zmiany scenicznej przestrzeni: biuro staje się statkiem, fortepianem... Historia składa się z opowiastek, które płynnie wynikają jedna z drugiej.
A instrumentu nadal nie ma. Tajemnicza książeczka wydaje się zawierać rozwiązanie zagadki. Czy bohaterowie będą umieli znaleźć odpowiednie zaklęcie?
"Out Of The Blue" korzysta z szerokiej gamy technik teatralnych takich jak czarny teatr, teatr przedmiotu, a nawet kilku sztuczek magicznych, zawsze rozegranych w bardzo subtelny, zgodny ze sztuką mimu sposób.
Reżyseria Lionel Menard
Występują Aleksander Neander, Wolfram von Bodecker.
Gregg Goldston
Urodzony w Los Angeles w Kalifornii w 1956r, w wieku osiemnastu lat zaczął uczyć się mimu u Richmonda Sheparda. Pobierał również lekcje u Stefana Niedziałkowskiego i Marcela Marceau.
One Mime Show
W 1980r założył własną szkołę: "The Goldston & Johnson School for Mimes", intensywny letni kurs pantomimy, w którego programie były między innymi spotkania ze Stefanem Niedziałkowskim , doprowadził również do premierowego przedstawienia "Rzeźby czasu" reżyserowanego przez S. Niedziałkowskiego. Szkoła Mimu Goldstona gościła również Marcela Marceau, który pięciokrotnie prowadził tu seminaria, i który do tej pory pozostaje doradcą artystycznym fundacji Goldston Mime Foundation.
Występując przez ostatnie trzydzieści lat jako mim na całym świecie, Goldston pokazywał swój monodram "One Mime Show" w Stanach Zjednoczonych, w Hong-Kongu, Paryżu, na Tajwanie, w Korei i w Polsce. W latach 2001/2002 , towarzyszył na scenie Marcela Marceau w jego tournee po Stanach Zjednoczonych, a pod koniec 2004 roku, był już protagonistą zespołu Marcela Marceau, w jego kolejnym amerykańskim tournee. W 1986, założył "The Invisible People" ("Niewidzialni Ludzie") , siedmioosobowy zespół, którego spektakle były świetnie przyjmowane zarówno w Stanach, jak i zagranicą.
Gregg Goldston jest laureatem dwóch dyplomów N.E.A, stowarzyszenia choreografów. Ważniejsze jego osiągnięcia jako reżysera i choreografa to między innymi: układy mimiczne dla Anne Hathaway do filmu wyprodukowanego przez Miramax, Ella Enchanted; choreografia dla Julii Harris do komicznej sztuki "Hanging Fire", której premiera odbędzie się niebawem, występy na scenie off-Brodway , a także choreograficzne opracowanie KaPoot! wodewilu, który miał niedawno swoją premierę w Chicago.
Goldston był gościem słynnego telewizyjnego programu "The Daily Show" Johna Stewarta, a także w programie "Law & Order".
Aktualnie miesza w Nowym Yorku, gdzie prowadzi stałe kursy w swoim "Studio for Mime & Physical Comedy". Oprócz nauczania i międzynarodowych występów, zajmuje się również przygotowaniem książki o choreografii mimu, i nagrywa siedmioczęściowy serial o pantomimie i komedii ciała.
Gregg Goldston - One Mime Show
występują: Gregg Goldstone / gościnnie Bartłomiej Ostapczuk
Teatr Akt
Teatr AKT powstał w 1990 roku w Warszawie i tworzą go zawodowi aktorzy-mimowie, którzy już od pierwszych przedstawień technikę pantomimy wzbogacali o doświadczenia współczesnego teatru poszukującego czego rezultatem były spektakle "Zmarli nie opowiadają bajek", "Z ciemności wołałem", "Orestes".
Krótka historia o błękicie
W 1991 roku Teatr rozszerza swoją działalność i tworzy, jako jeden z niewielu w Polsce, baśnie pantomimiczne dla dzieci. Ta rzadka forma znajduje gorący odbiór dziecięcej publiczności i uznanie krytyki (nagroda młodzieży i atest ASSITEJ'u dla spektaklu "Gdzie jest Mała Piu?", na MTIT w Pile w 1993 roku i Grand Prix za spektakl "Opowieść o Wietrze" na festiwalu "Małe Zderzenie" w Kłodzku w 1995 roku).
W 1992 roku Teatr zainspirowany formą i poetyką teatru ulicznego przygotowuje pierwsze spektakle plenerowe. Część przedstawień ulicznych odwołuje się do tradycji wędrownych komediantów, teatru jarmarcznego, cyrku, commedii dell'arte i oparta jest na bezpośrednim kontakcie z widzami, którzy często je współtworzą.
Z takiego spotkania wyobraźni aktorów i widzów powstały spektakle "Ballada o Wielkoludzie" (nagroda na MTIT w Pile'93) i "Śmietnik" (nagroda publiczności na festiwalu A"PART w Katowicach) oraz parady uliczne i happeningi. Ciepłe przyjęcie i dostrzeżenie nowych możliwości wypowiedzi artystycznej przyczynia się do powstania większych widowisk plenerowych: "Perperuna" jest wędrówką do słowiańskich korzeni (mit o Perunie - bogu ognia), "Lewiatan" przenosi biblijną legendę o potworze przynoszącym ludziom nieszczęście we współczesny świat (Złota Maska na MFTU w Chojnicach'96), "Dzielny ołowiany żołnierz" nawiązuje do znanej baśni J.CH. Andersena (nagroda Fundacji Kultury na Festiwalu Teatru w Walizce - Łomża 2000). "Feniks" jest opowieścią o cywilizacji i naturze, ich walce ze sobą, która odbywa się we wewnątrzu każdego człowieka (Grand Prix 10. Festiwalu Teatralnego Dionizje'2002).
Wszystkie przedstawienia łączą pantomimę, taniec i inne środki wyrazu.
Teatr Formy
Teatr Formy - istnieje od 1996, wcześniej pod nazwą Współczesny Teatr Pantomimy, założony i prowadzony przez Józefa Markockiego, który wyrósł z Wrocławskiego Teatru Pantomimy, szkoły i tradycji polskiego mimu zbiorowego, stworzonej przez mistrza Henryka Tomaszewskiego. Zespół łącząc w swych spektaklach elementy pantomimy, tańca klasycznego i współczesnego, a także techniki właściwe dla teatru dramatycznego, wypracował swój indywidualny styl i własne środki wyrazu artystycznego.
Zespół ma w swoim repertuarze kilka spektakli: "Alternacje przestrzeni" (1996), "Uroczysko" (1998), "Misterium Chleba i Kamienia" (1999), "Homo Sensibilis" (1999), "Walka Postu z Karnawałem" (2000), "Only you" (2001), "Babel" (2001), "Głód" (2002), "Ulica krokodyli" (2003), "Kreisau 412" (2005)
Egalitaryzm wpisany w sztukę pantomimy pozwala im przekraczać granice kulturowe i językowe. Entuzjazm z jakim publiczność przyjmuje kolejne projekty Józefa Markockiego pozwala wierzyć, że sztuka mimiki, gestu i ruchu - magia i maestria języka nie wymagającego tłumacza, pozwala dotrzeć do emocji i myśli bez fałszu i kłamstwa.
Ulica krokodyli
"Ulica krokodyli" to najnowsza premiera Teatru Formy. Spektakl powstał zarówno na kanwie prozy, grafik i rysunków, jak i motywów biograficznych polskiego pisarza żydowskiego pochodzenia, Brunona Schulza.
Ulica Krokodyli, to miejsce dziwne, magiczne, gdzie ludzie patrzą na siebie inaczej, trochę jakby podejrzliwie, prowokacyjnie zapraszając w miejsca, gdzie jawa miesza się ze snem, mit z rzeczywistością. "Ulica..." uosabia to wszystko, co można by określić mianem zepsucia wielkomiejskiego... to pachnący blichtrem, odpychający i fascynujący zarazem świat, gdzie luksus i dostojeństwo splata się z tandetą, ale też świat, w którym następuje przekraczanie tabu...
Sięgnąłem do prozy Brunona Schulza, ponieważ dla mnie, jego twórczość pozostaje tajemnicza, nieodgadniona, szalenie wizyjna, znajdują się w niej pokłady znaczeń i treści, które wydają się być absolutnie ponadczasowe.
Spektakl "Ulica Krokodyli" jest próbą ukazania człowieka z jego podświadomymi dążeniami, pragnieniami, lękami, słowem tym wszystkim, co towarzyszy nam od dzieciństwa i stanowi o złożoności natury ludzkiej.
Występują:
Józef Markocki, Ewelina Ciszewska, Monika Konieczna,
Tomasz Żytka,Grzegorz Szymczyk,Józef Markocki
opracowanie, reżyseria, scenografia
Józef Markocki
Muzyka
Krzysztof Borowicz
Teatr Licedei
Licedei jest pierwszym i jedynym w Rosji klaunowsko-mimicznym teatrem, który pozostaje w kręgu klasycznej klaunady jako gatunku. Został założony w 1968r w Leningradzie przez Slavę Polunina. Niektórzy jego współzałożyciele nadal pracują w "Licedei", ale w tej chwili trzon grupy stanowią absolwenci warsztatów z 1984r. W ciągu ostatnich dziesięciu lat teatr występował nie tylko w Rosji i krajach dawnego ZSRR ale również w Stanach Zjednoczonych, Kolumbii, Brazylii, Hong-Kongu, Chinach, Vietnamie, Niemczech, Francji, Hiszpanii, Anglii, Holandii, Danii, Austrii, Japonii, Nowej Zelandii, Kubie, Szwajcarii, Republice Czeskiej, Polsce, Węgrzech, Bułgarii, Finlandii, Izraelu, Kanadzie i Luksemburgu.
Zespół jest laureatem wielu nagród jak nagroda Komsomołu, nagrody związków zawodowych, "Golden Ostap Festival of satire and humor" w Sankt Peterburgu, "Constellation Festival", oraz licznych festiwali teatralnych w Kolumbii, Hong-Kongu, Chinach, Niemczech, Holandii i Francji,jest także honorowym obywatelem miasta Lexington (USA) - Licedei ściągał też tłumy widzów na wielkich koncertach i galach organizowanych w Moskwie i Sankt Peterburgu. Występował w największych salach widowiskowych Rosji liczących 4-7 tysięcy miejsc a nawet na największym rosyjskim stadionie, Luzhniki, który może pomieścić do 70 tysięcy widzów i wszędzie był entuzjastycznie przyjmowany.
Obecnie teatr ma w swoim repertuarze trzy spektakle. "Pokatuha" to program składającym się z najlepszych fragmentów spektakli z różnych okresów. "Katastrofa" jest przedstawieniem przeznaczonym do prezentacji w plenerze. "Okean" (Ocean) - poetycka klaunada dedykowana miłości wolności i morzu to najnowszą produkcja, jego premiera odbędzie się w tym roku.
Wyjątkowość milczącej klaunady jaką uprawia "Licedei" leży w jej uniwersalności: jest zrozumiała zarówno dla dorosłych jak i dla dzieci.
Nie jest podobna do cyrku w potocznym rozumieniu; sytuuje się na granicy tradycyjnej klaunady, teatru rewiowego i tragifarsy. Krytycy nazywają ją klaunadą poetycką. Brak popisów, recytacji, czynią tę sztukę tak inną i tak wyjątkową. Nie ma słów - zamiast nich plastyka ruchu i wyrazista mimika, muzyka i ekspresja. Śmiech i łzy, radość I smutek teatru "Licedei" są zrozumiałe dla każdego, w każdym miejscu na ziemi.
"Licedei" jest dziś jednym z najlepszych na świecie teatrów klaunady.
Semianuki
To najprawdziwsza klaunowska draka. Wszystkie zdarzenia i postaci są jak mówi młodzież zakręcone, wirują w obrębie jednej rodziny. A właściwie rodzinki Adamsów, nad którą jakby przeleciał anioł przywracając wszystkim dzieciństwo, gdzie wszystkie postaci to klauni z taką samą duszą i ciałem. Obracamy się w świecie absurdu tym samym, w którym żyjemy.
"Semianuki" (najbliższa temu nieprzetłumaczalnemu określeniu jest nasza "rodzinka") jest jak eliksir mający cudowne właściwości, wywołujący przypływ sił i chęć działania. Pod jego wpływem, zanurzamy się w strumieniu potężnej energii. "Semianuki" to spektakl różnorodny, finezyjny i pełen humoru. Przede wszystkim głęboko ludzki.
Zna ich i rozumie cała Rosja.
Zna ich i rozumie cały świat.
"Siemianuki" to przedstawienie dla wszystkich.
Reżyseria Teatr Lidedei
Występują: Gusarov Alexander, Eliseeva Olga, Ivanov Sergey, Makhaeva Marina, Petrushansky Boris, Ryvkin Kasyan, Sadkova Elena, Sergeeva Yulia
Teatr Dos A Deux
André Curti i Artur Ribeiro, artyści brazylijskiego pochodzenia, od wielu lat mieszkający we Francji, rozpoczęli swój trening teatralny w Sao Paulo i w Rio de Janeiro. Później uzupełnili go tańcem, pantomimą i stepowaniem.
Aux Pieds de la Lettre
We Francji współpracują zarówno z zespołami stricte teatralnymi jak i z teatrami tańca, żeby wymienić choćby: "A Fleur de peau", "Graal théâtre", "Serge Poncelet", "Les Odes Bleues..."
Od pierwszego spotkania w 1997roku, prowadzą poszukiwania w dziedzinie ruchu, języka gestów i teatralnych realizacji.
Pierwszy spektakl, "Dos a Deux", od którego wzięła się nazwa zespołu, objawił ich talenty w ruchowej kompozycji naznaczonej emocjonalnością i zmysłowością.
Od 1998 ich duet odnosi międzynarodowe sukcesy. "Aux Pids de la lettre" zagrali już ponad dwieście razy w różnych stronach świata.
Na początku
to jakby wyprawa:
poszukiwacze cieni, snów
tropiciele przedmiotów i okruchów życia
Jak opowiadać, jak mówić
o tym co niewypowiedziane?
Jest ich dwóch, na skraju pustki
jak wiszące ciała,
pojawiają się nagle
na prawie nagiej scenie,
na której niepodzielnie króluje
Stół,
o groteskowych i czarodziejskich kształtach
Są odcięci od zewnętrznego świata,
ciało jednego służy szaleństwu drugiego,
jedna stopa, trzy stopy, pięć rąk, głowa
niekończąca się fizyczna maszyneria,
ciała stają się niewolnikami
ich wyobraźni.
Jeden, opętany mistycznymi majakami, nie przestaje pisać
przesłania dla świata,
drugi, ofiara obsesji,
walczy z wyimaginowanym kurzem
wciąż brudzącym mu stopy.
Czuje się odpowiedzialny za wschody i zachody słońca.
Małe samotne szaleństwa, majaczenia,
rytuały przeżycia, manie, błądzenie
odbite poezją ruchu.
Rozdarci pomiędzy tragedią i komedią,
łapią się kurczowo codziennych gestów
w rytmie nieustannie odnawianej muzyczności
i nie wysychającej inwencji twórczej.
"Aux Pieds de la Lettre" jest
Migotliwą i przewrotną kreacją ruchową,
Wywołującą na przemian wzruszenie
I niespodziewany śmiech.
Teatr Derevo
Korzenie teatralnej grupy DEREVO, która osiadła kilka lat temu w Dreźnie, sięgają rosyjskiego teatru awangardowego. Założyciel Dereva - Anton Adasinski pracował w słynnym teatrze klaunów Licedej. Niedługo potem stał się jednym ze współtwórców Awii - grupy awangardowych muzyków i aktorów leningradzkich. W 1988 roku Adasinski założył Studio Derevo, które zdobyło rozgłos w całej Europie - m.in. zdobywając wiele prestiżowych nagród teatralnych . Derevo to nowoczesny zespół łączący pantomimę, taniec współczesny, butoh, rosyjską awangardę, komedię dell' arte, klaunadę, performance, physical theatre i happening.
Teatr pięknych scenicznych obrazów o niezwykłej plastycznej urodzie. Nieodmiennie, przez lata istnienia teatru, Derevo wyraża myśli, uczucia i emocje poprzez fizyczny ruch i sztuki plastyczne. Istota systemu wypracowanego przez Derevo nie zmienia się. Rozwija się natomiast i dąży do perfekcji.
Pewnego razu...
Bajka o MIŁOŚCI, ŁZACH I ZŁAMANYCH SERCACH
Dedukuję to przedstawianie wszystkim klaunom
a szczególnie Slavie Poluninowi i teatrowi "Licedei" z którymi spędziłem wyjątkowe chwile w latach osiemdziesiątych.
Anton Adasinskiy
Tak więc... narodziła się opowieść...
To się po prostu zdarzyło. Dwoje ludzi zakochało się w sobie. Czując miłość, świat się przebudził ... Smoki w jaskiniach, chmury w górach, tekturowy policjant i kapitan żeglujący po dziewięciu morzach, zuchwały sędzia, latarenka morska, niema-głowa na kołach i Kupidyn Samouk, Noga o imieniu "Lida" i Jednorożec "Boris"...wszyscy pospieszyli na spotkanie Miłości.
Ale Ona i On poczuli się uwięzieni w tym świecie i odlecieli na kieszonkowej komecie na poszukiwanie "Miasta Zakochanych"
Wznosili się wyżej i wyżej w niebo. Za latającym zamkiem płaczącej ryby, na latającym kaktusie we wrotach z nóg Pierrota , Ona ześliznęła się, a kiedy On chwycił ją za rękę, znikneła w jego dłoni ...
Teraz ona spała w ciągu dnia a On w nocy. Każde bało się obudzić to drugie i tylko szeptali sobie nawzajem sny do ucha. On śnił, że stał się bohaterem, ona, że jest księżniczką, i tak szepcząc sobie nawzajem sny nie mieli odwagi obudzić się, by nie polec w krwawej bitwie, która szalała dookoła...
Jednego z wielu brzydkich dni, światło miłości zdobyło ich serca i od tej chwili ta opowieść wiedzie poprzez śmiech i łzy od niezdarnego Amora, przez eleganckiego szatana i wymagającą śmierć aż do nieznanego końca.
"Pewnego razu..." - jest bajką dedykowaną wiecznemu dziecku żyjącemu w każdym z nas.
"Pewnego razu..."
...w jeden z wielu deszczowych dni światło miłości trafiło do ich serc. I zaczęła się historia płynąca poprzez śmiech i łzy, prowadząca od Amora -pesymisty, przez eleganckiego diabła, głupią śmierć aż do nieznanego końca...
" Żaden styl ani forma nie dominuje na scenie. Liczy się tylko ludzka dusza." Tak, znalazłszy własny oryginalny wyraz dla stylów takich jak taniec Butoh czy commedia dell'arte, DEREVO, jak zwykle zaskakując nas, stworzyło tym razem bajkę.
Scenariusz i reżyseria Anton Adassinski i DEREVO
Scenografia Maxim Issaev
Występują Anton Adassinski, Elena Iarovaia, Tatiana Khabarova, Oleg Zhukovsky, Alexey Merkoushev
Światło Falk Dittrich
Partytura muzyczna i projekt dźwięku Andrej Sizintsev
Dźwięk Dima Abramov
Technik sceniczny Andrey Rubtsov
Tour-managment Karla Reinartz
Management Chester Muelle
