„TELL ME THE TRUTH...and other stories” - COMPAGNIE MANGANO-MASSIP Francja

COMPAGNIE MANGANO-MASSIP

Sara Mangano i Pierre-Yves Massip poznali się w szkole pantomimy Marcela Marceau w 1994 roku. Od tego czasu wspólnie eksplorują przepastny świat własnej wyobraźni. 

Przez ponad piętnaście lat działali jako duet, kształtując teatr gestu i obrazu, w którym ciało jest zarówno narzędziem, jak i celem. – Wykorzystujemy dramaturgię ruchu, która stanowi odzwierciedlenie naszego życia codziennego wraz z jego lepszymi i gorszymi chwilami, a także zabiera nas w epicką i liryczną podróż w głąb naszych myśli. 

 

Jest to teatr poetycki i powszechny zarazem; choć zakorzeniony w gramatyce pantomimy, wzbogacony został językiem nowych stylów teatralnych. Po dziesięciu latach współpracy z zespołem Marcela Marceau i sprawowania kreatywnego nadzoru nad Acta Fabula Company, w 2010 roku Sara i Pierre-Yves założyli swój własny zespół – The Company Mangano-Massip (ex Autour du Mime). Ich wysiłki zaowocowały licznymi przedstawieniami: „Archibald et Margaret”, „Tell me the truth and other stories”, „The adventures of Pym the clown”, „The 4 seasons” oraz „Life in a box”, nad którym obecnie pracują.

 

Artyści są bardzo przywiązani do idei przekazu własnej twórczości. W swym nauczaniu opierają się na zrozumieniu i wykorzystaniu trzech głównych szkół mimu: Marcela Marceau, Etienne’a Decroux i Jacques’a Lecoqa. Dążą do uznania sztuki mimu w świecie teatru i w oczach publiczności. Ten cel przyświecał wielu projektom, które tworzyli, m.in. Mim’Provisation oraz Mimesis. 

Ich spektakle wystawiane były we Francji, Włoszech, Wielkiej Brytanii, Singapurze i USA.

 

„Tell me the truth”

Przedstawienie powstało z inspiracji wierszami Jacquesa Préverta.

Duet sceniczny opowiada historię pary, której związek obywa się bez słów czy czułych gestów.  Ich relacja stała się sklerotyczna, naznaczona ciszą i brakiem komunikacji.  

Stoją oboje obok siebie, ale każdy sobie: ofiara i kat...

Tylko kto jest kim? Nie można zaprzeczyć, że cierpią. 

To intenstywne, nieomal wyczuwalne, uczucie wdziera się w przestrzeń, 

staje się namacalne, wibruje wraz z najdrobniejszym ruchem postaci. 

Czas sentymentalnego rozstania odsłania ich ukrytą osobowość. 

Metafory piętrzą się nad zwykłą rzeczywistością, która, jako motyw przewodni, wdziera się coraz bardziej natarczywie, by skończyć jako deszcz listów. 

Czy to naprawdę koniec?

 

„Other stories” / „Inne historie”

 

Dziecko wielkiego morza”

Zainspirowane powieścią Julesa Supervielle’a.

Żeglarz pozostawiony na bezludnej wyspie zaczyna pisać, by zwalczyć samotność. Odwrócone zostają role Muzy i Twórcy. Stworzony byt żyje gdzieś, prześladowany przez absurdalność swej własnej egzystencji. Gdy rządzi nami nieprzewidywalny ciąg zmieniających się szczegółów, usuwanych lub dodawanych, nie jest możliwe ani życie, ani śmierć. Dwie postacie marzą o sobie nawzajem, lecz pozostają poza swym zasięgiem. Rzeczywistość, w której żyje każda z postaci, zaczyna stawać się jednością. Ich sygnał SOS gine niczym listy w butelkach na wielkim morzu.

 

Błękitna rama”

Napisany z myślą o tournée po Iranie, monodram ten traktuje o ograniczeniach, jakie społeczeństwo narzuca jednostce – w szczególności kobiecie – oraz skłania do refleksji nad dwojakością naszych relacji z własnymi ograniczeniami.

 

Ślad”

W tym spektaklu tworzywo i podmiot mieszają się ze sobą; człowiek jest jednocześnie twórcą i dziełem. Od najbardziej niewinnych gestów poetyckich po deliryczne szaleństwo megalopolis, od wynalazku miłości po wojnę, przedstawienie to stawia przed nami pytanie: jaki ślad chcemy zostawić po sobie na świecie?

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny
© Warszawskie Centrum Pantomimy